De marathon der marathons zoals Hans dit noemt
Want zo kan ik deze New York marathon wel noemen. Wat een ambiance, feest, enthousiasme, groots, sfeer, massaal en bovenal wat een mooie stad om door te rennen. Wat een jaar….. wat een voorbereiding…. wist niet dat dit zo’n impact op ons leven zou hebben.

Start.
Na een hele korte nacht ging de wekker om 04.15. Het ging beginnen! Jullie kunnen begrijpen dat de adrenaline bijna uit mijn oren kwam. Ook behoorlijk zenuwachtig. Zoals Victor (trainer) ons geleerd had heb ik een denkbeeldige man op de grond neergelegd met mijn kleren en attributen uitgestald zodat ik eigenlijk vanuit mijn bed er direct in kon stappen.
En daar stond ik zo’n half uur later in vol ornaat klaar voor mijn “once in a lifetime experience” . Mijn tas met daarin eten, drinken, vuilniszakken en oude kleren stond ook al klaar. Klokslag 05.15 ging de bus richting de start bij de Verrazano bridge. Eerst nog een prachtige zonsopgang met Manhattan op de voorgrond en dan mijn 1e blik op het oude fort wat omgebouwd is als runnersplace. Iedereen kwam daar met een doel……..het uitlopen van deze wedstrijd met voor ieder zijn eigen reden om deze marathon uit te lopen. Gezamenlijk gingen we het terrein op waar je op grote grasvelden kon wachten op de start. Om het wat beter te kunnen beschrijven kan ik het vergelijken met een popfestival zoals Pinkpop. Live muziek, eten, drinken en weer dat saamhorigheidsgevoel. Toen we een plaats gevonden hadden, heb ik over mijn kika trainingspak de oude kleren aangedaan en zo’n plastic weggooi jas over me heen getrokken voor de kou. Want 3 uur wachten op de start met 7 graden is geen pretje.

Om 10.00 mocht wij, Corine, Victor, Ria en ik eindelijk naar ons startvak om daar nog even 40 minuten te wachten om losgelaten te worden. Om 10.30 ging het hek open om langzaam naar de start te lopen. Nog even snel naar de wc en laatste laag oude kleren weggegooid.
Net voor de start gaf een speaker aan dat de straten van New York helemaal vrij waren en dat de stad nu voor ons was……. Kippenvel! Na het Amerikaanse volkslied en het mooie New York, New York
werd er dacht ik een terroristische aanslag gepleegd…maar het was gelukkig maar het startschot…wat een klap!

De eerste 21 km.
En daar ga je dan…..de Verrazano bridge op. Wat een gevoel. Een deinende massa zette zich in beweging. De mensen om mij heen hadden allemaal een uitdrukking op hun gezicht van opluchting. Het gaat beginnen. Voorzichtig om allerlei kledingstukken manoeuvrerend de brug omhoog kijkend . Een hele massa hardlopers voor je…..
Ik ga hem halen, al moet ik desnoods kruipend door het Central Park!! En daar ging ik dan mijn avontuur tegemoet. Niet wetende wat ik kon verwachten, maar ontzettend nieuwsgierig. Er waren hier net na de Verrazanobridge al mensen die gingen lopen! Niet te geloven….
Maar daar gingen we Brooklyn in met allemaal van die totaal geflipte Amerikanen langs de weg. Ik kon mijn ogen niet geloven…wat een mensen! Omdat wij op ons Kikashirt onze naam hadden staan schreeuwde iedereen ” come on Ineke!” De kreten ” your looking strong, run like you stolen something, look fine, you can do it” en meer van dit soort. Onbekende riepen mijn naam, vonden dat ik er sterk en goed uitzag en ze wisten nu al dat ik het ging halen. De tijd die ik vandaag ging lopen was ondergeschikt .
Aan het eind van Brooklyn bij de BERGENSTREET wist ik dat Fred zou staan. Bij iedere kruising keek ik naar de naambordjes
van de straten en eindelijk hoorde ik mijn naam door hem roepen. In het midden van de 2 straten stond hij daar, die lieverd, fotograferend en al. Ik kon alleen niet stoppen moest door.
Ook stond op de route in elke wijk wel zo’n mooie Amerikaanse brandweerauto aan de kant met de bijbehorende brandweermannen in vol ornaat om ons aan te moedigen. Ik vond dat een ontzettend mooi gebaar dat de helden van New York (9/11) mij stonden aan te moedigen. En zo blijf ik maar bezig over de kippenvel momenten. Maar het werd anders deze dag……
Het ging allemaal wel lekker, tempo 6.30 m/km . Op gegeven moment moest Corine naar de wc. Nou dacht ik , ga ik ook even. Maar Corine had last van haar maag en op een gegeven moment moest ik doorlopen, vond dat wel moeilijk maar het kon niet anders. Zo’n race loop je uiteindelijk alleen.
De 2e helft.
Het publiek werd steeds gekker en enthousiaster leek het wel. Bandjes, muziek, best gezellig, 10 rijen dik en of ik nou langs de kant of in het midden van deze grote straten liep, ik hoorde overal mijn naam schreeuwen…. Ik voelde me op het halve marathon punt nog steeds sterk vooral door het publiek.
Bij ongeveer 25 km kwam er een ogenschijnlijke mooie brug met een schitterende uitkijk op de stad New York op mijn pad. De Queensboro bridge..
Deze brug liep omhoog en omhoog. Er kwam geen eind aan! Als iets omhoog gaat, dan gaat het ook weer naar beneden ……?
In mijn hoofd rekende ik me al rijk want de winst ging ik in deze afdaling halen. Dat bleek dus niet te zijn want na deze lange klim kwam er een heel klein bochtje naar links en dat was het… Bijna geen afdaling… maar wel op Manhattan nu.
Geestelijk moest ik steeds meer op mezelf in praten dat dit er ook bij hoorde. Na een tijdje kon ik me beetje bij beetje herpakken . Op gegeven moment zag ik links de Kikastand nog op 1e Avenue en ik ging steeds langzamer lopen.
Shit wat nu…. Ineens zag ik de ballonnen van pacer- 5 uur- en haakte ik aan.
Dit was bij 30 km. NU niet meer loslaten, door blijven lopen op dit tempo. Wat er ook gebeurd, pijn….. die omarm ik……moe…..pfff wat een onzin, doorgaan…. Go on… you can do it…. stem van Charles, pacer….. beat it, beat it …go on, go on….. Zag ik een flits Fred nog net na de Bronx rechts staan.
Deze weg langs het Central Park was vals plat ( liep langzaam omhoog). Op dat moment ging er iets door me heen van; kom op Ineke je laat je toch niet op je kop zitten door een beetje pijn? Denk eens aan al die kinderen. Vanaf dat moment keek ik alleen nog maar vooruit ,nog 5 mil, nog 3 mile, nog 2 mile, bijna bijna. In de laatste bocht kwam Victor opeens naar me toe rennen, Goed gelopen hoor riep hij…..
En toen zag ik de finish, YES , hehe ben er. Viel Charles om zijn nek en liet niet meer los… Pijn, emoties en trots vermengden zich met elkaar Daarna ging het wel weer met die medaille om mijn nek.
Dat was ook het mooie na de finish. Meteen weer smilend met medaille op de foto. Men kreeg allemaal zo’ n zilverfolie cape waarop stond: finisher van de ING NY marathon en men liep zwijgend door de fuik die ons naar de bagage bracht.
Het was alsof iedereen zijn eigen emoties aan het verwerken was, een serene rust viel over deze runners, een mooi moment wat ik nooit meer zal vergeten.
Ontmoeting.
Op een bankje in Central Park kreeg ik een chocolade mars van een Nederlandse vrouw en deed ik mijn natte hardloopkleding uit en mijn paarse Kika pak aan.
De ontlading kwam pas toen ik al lopende…sorry strompelend, richting het afmeldpunt.
Bij het Kikapunt aangekomen zag ik al vele mensen die waren gefinisht. Iedereen had zijn eigen verhaal en het ” leuke” was dat iedereen het had over die bewuste brug en de straat langs het Central Park
Kon Fred niet vinden die stond mij op te wachten bij een andere uitgang, best jammer maar ja gelukkig vonden we elkaar in de metro naar de Raddisonhotel. Alles weer goed!
Fun after the Run party daar. Een gezellig samenzijn met de totale Kika-familie die eventjes meer dan een miljoen euro bij elkaar verzameld hebben. Dat was een felicitatie waard die beklonken werd met een hapje maar vooral ook een drankje.
Daarna naar ons eigen hotel. Bek af en zere benen. Een trap aflopen ging kreunend en dan zijn er veel als je met de metro en path gaat in NY… Eindelijk in ons hotel. Kramp , honger en pijn. En toen ging het lichtje uit……..letterlijk en figuurlijk.
Rest mij om jullie allemaal hartelijk te bedanken, maar vooral in het bijzonder Fred, die mij gesteund heeft in mijn dol dwaze hobby…..marathon-
loopster….for once in my life… just for Kika
Ook wil ik de Kika organisatie bedanken voor alles wat men voor ons gedaan heeft!